هوالودود

می ترسم امشب که به خواب می روم دیگر بلند نشوم. به همین سادگی، فقط مهلتم به سر آید. تمام شود. چه ضمانتی هست؟ مگر نه اینکه بارها حجتش را بر من تمام کرده است؟

وحشتناک است. اما دوست دارم امشب را با این خیال، یا با این فرض به بستر بروم که فردایی پیش رو نیست.

اگر معجزه ای شد و بازگشتم، گفتنی خواهد بود...

هوالودود

لطیفه ای ست نهانی که عشق از آن خیزد

که نام آن نه لب لعل و خط زنگاری ست